Ieder raadslid een eigen mok

Op een van de laatste plaatjes die getoond werden voor de herdenking van Auke begon was een mok te zien. Een stoere aardewerken mok met de naam Auke er op.
Mijn zus maakte die mok, niet alleen die maar nog zo’n 100 dezelfde mokken met steeds een andere naam erop.

De geschiedenis hierachter:
Auke was van het milieu en hij vond dat de Amsterdamse raadsleden en haar ondersteunende diensten een mok moesten gebruiken voor hun koffie in plaats van plastic bekertjes.
De pottenbakker die Auke kende was er mee op gehouden en natuurlijk kende ik een pottenbakker: mijn zus Ivon in Opperdoes.
Op een mooie zonnige middag reden wij naar West Friesland om zus en Auke kennis met elkaar te laten maken, onderweg wees Auke mij op al het moois dat wij tegen kwamen in het prachtige Westfriese land.
In de pottenbakkerij was ik al snel overbodig, Auke weet overal iets van en dus ook van pottenbakken, glazuren, vormen en giftige stoffen. Hij vertelde enthousiast over de vele potscherven die hij had opgegraven in de bouwput waar nu de Stopera staat.
Na veel vormen te hebben bekeken: deze is te instabiel, deze te groot, deze te smal, hij moet van onder breed zijn, kwamen ze op een model en kleur uit.
“Maak me er maar een stuk of 60”, zei Auke, “en Gerda levert de namen in”.
Ivon slikte even: 60 dezelfde mokken….ze is kunstenaar, geen fabriek….maar zij nam toch de opdracht aan. 60 werden er 70, 80, uiteindelijk 95 en toen kon Ivon geen mok meer zien. Nooit meer een mok met aan de voorkant een naam en aan de achterkant de 3 kruizen uit het wapen van Amsterdam. I
Auke had zijn zin, iedereen die hij maar kon bedenken kreeg een mok, en hij had een paar reservemokken voor als hij toch nog iemand had vergeten.

Mij ontlokte de afbeelding van de mok een weemoedige glimlach en een mooie herinnering, zoals ik er zoveel heb, van deze mooie lieve man.

de mok van Auke tijdens de herdenking