Toespraak Martijn van der Molen

Auke had nog lang geen genoeg van het leven, hij wilde zo graag nog een keer via Schotland naar Spitsbergen. Hij wilde nog een keertje zwemmen in de Waddenzee, en Auke wilde de PVDA ook ontzettend graag nog wat Fingerspitzengefühl bijbrengen, zodat zij niet al teveel zouden verliezen. Ook wilde hij dolgraag nogeens naar Leiden, naar Naturalis en daarna bovenop de dijk nog even over het IJselmeer heen kijken.

Je zou het Auke en de wereld allemaal toewensen omdat de wereld zulke mensen als Auke erg nodig heeft... dus om te zeggen dat hij innig wordt gemist is een understatement. De enige echte Auke die we hadden moest helaas weg.

Veel minder dan een jaar geleden openbaarde zich bij hem een ziekte die hem heeft verslagen.

In zijn laatste weken is Auke omringt door meerdere vrienden en zo is hij ook met vrienden om hem heen gegaan, zoals hij leefde... met vrienden, en niemand verdiende dat zo meer dan hij.

Als m’n kleinzoon me morgen weer vraagt: “Waar is hij Nu? Waar is Auke?”

dan weet ik m’n antwoord. Auke is niet op Sints Barbara maar hij verblijft in de harten van heel veel mensen.

Dank jullie wel.